۲۳- چند روایت از یک روز (۲)

راستهی خیابان را گرفته بودم و میرفتم.. ساعت هفت عصر بود، کمی این طرفتر یا آن طرفتر، چه فرقی داشت، عصر بود و باد بود و بوی ملایم اسپند کافهی همین سر خیابان. صاحب کافه مشتی اسپند را در آتشگردان کوچکی ریخته و از سقف شیروانی آویزان کرده بود تا برای رهگذران، یاد سالهای دور و نزدیک را زنده کند.. یاد آدمها.. یاد هرچه اصلا، چه فرقی داشت.. ریخته بود که آنها را به لحظهای ببرد و از لحظهای بگیرد.. آنها را به باد بسپرد، به خاک، به آسمان و بگذارد که به نگاهی ببازند. بگیردشان از هیچ و از هیبت همه چیز.. بگیردشان که از وابستگی گرفته باشد؛ از هر چه برچسب دارد.

عصر بود و باد بود و بوی ملایم اسپند توی آتشگردان و مگر میشد آدمی خود را به این لحظه نبازد.. خود را به دست این زمان نسپارد.. نمیشد و خوب هم که نمیشود.. خوب که دل میزند به دریای وحشیِ عاصی و از میان تمامی این دنیا تو را مهمان دلتنگی آدمهایی میکند که انگار این زمانِ کال باید میگذشت تا فصل رسیدنشان برسد..

اصلا خوب میکند این دل، هرچه میکند. خوب میکند..