بادبان گشوده در سراب*

ما را به نام خواندند

فانوسهای کور دریاگرد

در سکوت واژگون و تاریک قایقها،

وقتی که دستاویزمان نور بود؛

وقتی افق در اندیشهی مرغان دریایی

پرتگاهی بود رو به گود آسمان؛

وقتی که دریا داشت

یک به یک

اندیشههای ناتمام مردهای بر آب میآورد.

* بخشی از یک شعر